Zhang Li Yang

Wie in Vleuten kent haar niet? Zhang Li Yang van gezicht kennen de meeste mensen haar wel maar zelfs haar naam weten we niet, Li is samen met haar man eigenaar van de Foodmaster een goede rede om haar te vragen voor een interview. Wij Nederlanders zouden bij het zien van haar naam denken dat ze Zhang heet, maar in het chinees beginnen ze met de achternaam vandaar Zhang Li Yang.
Li is op 17 jarige leeftijd naar Nederland gekomen, ze was heel nieuwsgierig en wilde graag buiten China kijken en kwam zo naar Nederland voor vakantie. Ze vond het in Nederland zo schoon en de mensen waren er zo vriendelijk dat ze besloot er te gaan wonen.

Li verteld dat ze heel zelfstandig is opgevoed, haar moeder spreekt geen mandarijn en daardoor was ze op de kinderen aangewezen als er iets in het mandarijn geregeld moest worden. In Li’s jeugd ging het economisch nog niet zo goed met China en moesten haar ouders hard werken, de kinderen hielpen al jong mee. Zo leerde Li al jong dat als ze iets wilde ze er hard voor moest werken en dat is ze altijd blijven doen. Ook haar eigen kinderen groeien heel zelfstandig op omdat beide ouders hard werken in hun snackbar en het restaurant Wereldgerechten, wat ze recent hebben gekocht.

Toen Li 22 jaar geleden naar Nederland kwam was het alleen maar werken en de taal leren. Toch blijft de taal wel een dingetje zo kan ze haar kinderen niet helpen met hun huiswerk, ze is dan ook heel blij dat er hier huiswerkbegeleiding is. Toen haar kinderen naar logopedie gingen, ging ze mee en heeft er zelf ook veel van opgestoken. Li komt uit een klein plaatsje The Jang, in de van Shanghai, hier wonen allemaal ondernemende mensen. In sommige delen van China kan men goed leren in anderen zijn ze ondernemend en hele harde werkers. Li verteld dat veel van haar vrienden ook heel succesvol zijn in het buitenland.
Als Li verteld dat ze nog een broer en een zus heeft zijn we verbaast, mocht dat wel met de éénkind-politiek in China? Het blijkt dat alle kinderen net voor de invoer in 1979 zijn geboren. De éénkind-politiek maakt het tegenwoordig heel makkelijk voor ouders, ze kunnen lekker werken en opa en oma passen wel op het kind. De familie in China denkt dat ze het hier heel makkelijk hebben met hun eigen bedrijf en dat ze alles kunnen delegeren, pas als de familie hier geweest is en heeft gezien dat het hard werken is gaan ze er anders naar kijken.

In China worden er voor speciale feestdagen allemaal speciale hapjes gemaakt, Li vind koken niet leuk ze heeft het ook nooit echt geleerd omdat ze haar studie veel belangrijker vond en daar haar tijd in stak. Eén van die feestdagen is het chinees nieuwjaar, iedereen kreeg dan nieuwe kleding en ging op familiebezoek, het was een paar dagen feest. Tijdens het nieuwjaar is veel in het rood, zelfs de servetten zijn rood, dit brengt geluk, net als de

draak en orchideeën geluk brengen. Data zijn heel belangrijk in China, zo zijn er bepaalde data die ongeluk brengen. Voor iedere belangrijke gebeurtenis wordt er gekeken welke datum geluk brengt, zo kan het zijn dat een bruiloft een paar dagen moet worden uitgesteld om op een ‘geluksdatum’ te vallen. In tegenstelling tot Nederland heeft eten een speciale betekenis in China voor speciale feestdagen zoals nieuwjaar of een huwelijk worden er speciale hapjes in Lotus blad gemaakt, als er vis wordt gegeven krijg je altijd 2 stuks op je bord, regionaal kan het heel erg verschillen of men pittig of mild eet. En natuurlijk wordt er overal Chinese thee bij geschonken, het handige van die thee is dat je er steeds weer warm water bij kan gieten. Naast de bekende groene thee wordt er ook vaak een thee gemaakt van gedroogde chrysanten. Het Chinese eten wat wij hier bij de chinees halen is vaak niet echt chinees, maar meer Indonesisch, Li wil ons graag kennis laten maken met het Chinese eten daarom zijn ze in de foodspot het restaurant ‘Wereldgerechten’ begonnen.

Op de vraag hoe ze in Vleuten terecht gekomen zijn vertelt Li dat haar schoonouders een snackbar in Haarlem hadden waar zij met haar man in gewerkt heeft. In Haarlem zag je toen vaak dronken mensen op straat dat vond ze niet prettig. In Vleuten is het zo rustig ,ze voelt zich hier veilig en ook voor de kinderen is het prettig om hier op te groeien. Vroeger had Li veel contacten via de sportschool, de kinderen en de Foodmaster. Nu ze gestopt is met sporten komen de meeste contacten via het werk. Het fijne van de Nederlanders is dat als je hulp nodig hebt je het maar hoeft te vragen en ze helpen je. Ook zijn de Nederlanders heel eerlijk en duidelijk iets is wel of niet goed, Li vindt dit wel fijn ’chinezen kunnen geen nee zeggen’ vertelt Li ze wil graag eerlijk contact met mensen. Wat ze heel bijzonder vond waren alle lieve reacties toen haar zoon vorig jaar ernstig ziek werd, de mensen leefden enorm meer en 10 maanden lang kregen ze kaartjes en lieve berichtjes, via deze weg wil Li iedereen hiervoor heel erg bedanken. Ze woont inmiddels al langer in Nederland dan ze in China heeft gewoond en ze heeft het in Vleuten heel erg naar haar zin.