Tina Lorido

De deur wordt open gedaan door haar 19 jarige kleinzoon. Tina vindt het best spannend om geïnterviewd te worden. Het ijs is snel gebroken en ze vertelt geanimeerd haar verhaal.
Ze zijn heel wat keren heen en weer verhuisd tussen Italië en Nederland. In 1976 kwam het gezin voor het eerst naar Nederland. In Napoli moesten ze hun huis uit en raakte haar man zijn baan kwijt. Aangekomen in Nederland had bij binnen twee weken een huis en een baan bij de Demka fabriek gevonden. Nu kon Tina met de twee kinderen ook komen.

Na tien jaar wordt de heimwee teveel en het hele gezin, inmiddels zijn er 3 kinderen, gaat terug naar Italië. Helaas lukt het niet om werk en een betaalbaar huis te vinden. Na zes maanden gaat het gezin weer naar Nederland en strijken ze neer in Overvecht. Een vriend van haar man heeft hier een restaurant en haar man gaat daar vaak helpen. Hierdoor is Tina vaak alleen met de kinderen en krijgt ze veel last van heimwee. De familie in Italië heeft daar voor haar gevoel een beter leven dan zij hier in Nederland hebben, terwijl ze naar Nederland zijn gekomen om hun kinderen een beter leven te geven. Ze besluiten wéér terug te gaan. Hun oudste dochter heeft inmiddels een leuke baan en wil in Nederland te blijven. Tina mist haar dochter vreselijk en als dochter een ongeluk krijgt komt het hele gezin weer terug naar Nederland. En zo hebben ze gedurende ruim 40 jaar heel wat heen en weer gehopt.

Als we Tina vragen om wat te vertellen over Napoli beginnen haar ogen te glimmen. Het is een bijzondere stad en de mensen zijn heel anders dan in de rest van Italië. Ze zijn altijd positief, helpen je graag en er wordt veel gelachen en gezongen. Ondanks de cultuur was er vroeger veel armoede in de stad er waren ook veel zwervers, dat is helemaal veranderd. Hierdoor is de stad populair geworden bij de toeristen.

Vol trots heeft Tina in de loop der jaren heel wat Nederlandse vriendinnen de stad laten zien. Als we vragen naar de historie en de cultuur van Italië vertelt ze dat er een groot verschil is tussen het noorden en het zuiden, waar Napoli in (zonder het woord ‘in’ denk ik) ligt. Mode en muziek zijn heel belangrijk voor de Italianen. Dat zijn dan ook de bekendste exportproducten van Italië, en natuurlijk het voetbal niet te vergeten. Mensen in Napoli zingen veel, omdat de ramen open staan kun je het overal in de stad horen. Iets anders wat opvalt in Napoli, is de zee, de zee is belangrijk er wordt veel vis gegeten en je ruikt het overal. Het favoriete gerecht van Tina is Pasta alle Vongole, hoe kan het ook anders; bereidt met schelpen.

Tina is geboren in Villa d’ Agostino, nog steeds een begrip in Napolitaanse wijk Sanità. Dit is de plaats waar haar vader en later haar hele familie is geboren. Tina komt uit een gezin met acht kinderen, haar vader was bakker en haar ouders hadden een boerderij waar ook fruit gekweekt werd. Zo verbouwde ze Kaki en stonden er druivenranken en mandarijnbomen in de tuin. Het was voor de ouders niet makkelijk om 10 monden te voeden. Toch lukte het altijd om fruit te brengen naar het naastgelegen sanatorium waar tbc-patiënten verbleven. Ondanks het grote gezin was iedereen welkom en kon er worden meegegeten. Haar vader nam vaak bedelaars mee naar huis, gaf ze te eten en knipte hun haren. Tina heeft mooie herinneringen aan haar jeugd.

Ondanks de heimwee heeft Tina veel vriendinnen in Nederland. Wekelijks komt ze in de Schakel om te sporten. Via deze weg zijn we met haar in contact gekomen.
Tegenwoordig heeft ze niet veel tijd meer om vriendschappen te onderhouden. Ze is druk met haar zieke man, de kinderen en kleinkinderen. Voor de kinderen zijn ze indertijd in Vleuten komen wonen. Alleen verhuizen de kinderen nu allemaal naar andere delen van de stad of zelfs buiten de stad. Tina zou het liefst terug gaan naar Italië, alleen willen de kinderen graag dat ze in Nederland blijft. De inmiddels aangeschoven kleindochter vertelt dat als oma terug wil naar Italië, ze dat gewoon lekker moet doen. En zo blijft Tina met het ene been in Nederland en het andere been in Italië.