Olga Zoubrilina

Het eerste contact met Olga loopt via haar man Jan, een bekend gezicht in de Schakel. Na een eerste gesprek over geurtjes, dat krijg je met vrouwen onder elkaar, beginnen we met het interview.
Wij dachten dat Olga Russisch is, maar niets is minder waar. Ze is Oekraïense, en dat is iets wat politiek heel gevoelig ligt, zeker ook gezien de recente politieke ontwikkelingen.
Olga is 52 jaar geleden, achter het ‘IJzeren gordijn’, in toenmalig Rusland, geboren. Haar vader was beroepsmilitair en het gezin heeft hierdoor onder meer ook in Budapest gewoond.

Later zijn ze verhuisd naar Kiev waar ze in 1990 nog steeds woonden toen het ‘IJzeren gordijn’ viel. Ze mochten toen kiezen welke nationaliteit ze wilden hebben, de Russische of Oekraïense. Hoewel ze in Rusland geboren is, is het bloed in de aderen Oekraïens. Dat is de nationaliteit waar ze voor gekozen hebben. Als kind heeft Olga verplicht Russisch op school geleerd maar thuis spraken ze Oekraïens. Ze ging al op jonge leeftijd naar een Engelse school om later Engels te gaan studeren, verder spreekt ze ook Pools, Frans en natuurlijk Nederlands.
Olga is 25 jaar geleden vanwege de liefde naar Nederland gekomen. Ze heeft nog steeds een Oekraïens paspoort maar ze voelt zich Nederlandse. Tijdens haar vakantie, 25 jaar geleden, werd haar gevraagd of ze wilde tolken voor een groep Nederlanders. Na wat tegensputteren heeft ze het toch gedaan, in de groep zat haar Jan. Ze hebben eerst nog 2 jaar geschreven met elkaar en zijn daarna getrouwd. Gelukkig waren de grenzen inmiddels open en was het eenvoudig voor haar om naar Nederland te komen. Hier aangekomen wilde ze eerst de taal leren en ze is hiervoor 2 jaar naar school gegaan. Ze heeft een echte talenknobbel dus ze vond dit een leuke uitdaging! Na die 2 jaar kreeg ze de mogelijkheid om een opleiding bij Schoevers te volgen tot secretaresse. Deze kans heeft ze met beide handen aangenomen. Hierna heeft ze bij verschillende bedrijven als secretaresse gewerkt. Tegenwoordig werkt ze bij de V&VN waar ze verschillende cursussen en opleidingen organiseert.

De eerste jaren heeft het jonge stel bij Jan z’n moeder in Utrecht ingewoond. Toen het huis van Jan z’n zus in Vleuten vrijkwam, zijn ze 15 jaar geleden naar hierheen verhuisd. Vleuten was toen nog een echt dorp, dat was wel even wennen voor een stadse dame. Dat dorpse is inmiddels wel weg en tegenwoordig bruist Vleuten, terwijl het toch ook z’n rust bewaard heeft. Na het overlijden van haar moeder, twee jaar geleden, heeft ze het huis in Kiev

leeggehaald. Ze heeft in de woonkamer een kast staan met spullen uit haar ouderlijk huis. Deze kast heeft heel veel emotionele waarde voor haar en is haar binding met thuis.
Op de vraag: “Vertel eens wat over je land?”, reageert ze enthousiast: “Oekraïne is een prachtig land ‘een echte aanrader’. Het heeft alles bergen, steppen en natuurlijk Kiev. In het landschap zie je veel zonnebloemen en molens, toch nog een overeenkomst met Nederland. Kiev is een prachtige kosmopolitische hoofdstad met heel veel geschiedenis. Er zijn veel kerken en musea, en natuurlijk alles wat een hoofdstad te bieden heeft. Heel anders dan in Nederland zien de mensen er altijd tot in de puntjes verzorgd uit. Ook al is de straat glad door de sneeuw dan nog lopen de vrouwen op hoge hakken.”
Als ze denkt aan de cultuur van Oekraïne denkt ze aan de Kozakkencultuur met muziek en dans én veel vlees eten, iets teveel naar Olga’s zin. Vroeger was het in een dorp zo dat de mensen samen gingen eten en dan dansen en zingen. Helaas is dat tegenwoordig niet meer zo. Bekend zijn de Kozakken. Er zit een groot verschil tussen de Russische en de Oekraïense Kozakken. De zogenoemde Zaporozje Kozakken. De Russische kozakken springen niet en hebben hele strakke broeken aan terwijl de broeken van de Oekraïners veel wijder zijn en ze acrobatische toeren uithalen.
Typische gerechten zijn Bursjt, de alom bekende bietensoep, en Varanyki flappen met vulling erin. De muziek van Nicolaj Lysenko roept nog altijd herinneringen bij Olga op. Een bijzonder drankje is Gorilka, een Oekraïense wodka met rode pepers erin, heel sterk spul voor als het koud is.
De mensen zijn heel vriendelijk en toegankelijk. Soms moet je de mensen beter kennen want ze kunnen wat afstandelijk overkomen als ze je nog niet kennen. Olga vindt de Oekraïners duidelijk vriendelijker dan de Russen. De vriendelijkheid en toegankelijkheid is dan ook iets wat ze graag wil meegeven aan de Nederlanders. Wel is men heel traditioneel, zeker als het gaat om de omgangsvormen. Tegen iemand die ouder is mag je geen jij zeggen. Hier heeft ze in Nederland echt aan moeten wennen. Ook is men heel hiërarchisch, dat is vooral te merken als iemand rijker is. Dit is nog een overblijfsel uit de communistische tijd. Het verandert allemaal heel snel en de jongeren gaan er nu anders mee om.

Op de vraag wat ze het meeste mist in Nederland is het antwoord, hoe kan het ook anders, de taal. In haar eigen taal gaan dingen makkelijker. Toch is ze niet op zoek naar mensen met dezelfde achtergrond. Daarnaast is de communicatie tegenwoordig een stuk makkelijker dan 25 jaar geleden en kan ze eenvoudig contact onderhouden met vriendinnen in Oekraïne via WhatsApp en e-mail.