Jurjan Vries

Veel mensen die in de Pijler komen kennen hem al, hij is actief betrokken bij de digitale bruisplek waar hij met z’n automatiseringsachtergrond mensen helpt met computervragen en is op woensdagmiddag gastheer in de Pijler. Je zult wel denken: Jurjan is toch een Nederlander; wat doet hij dan in dit project over andere culturen? Jurjan heeft een Nederlands paspoort maar is opgegroeid in Friesland en getrouwd met een Filipijnse. Reden genoeg voor een interview dus! Op 25 jarige leeftijd kwam hij voor zijn studie in Harmelen wonen en is daar blijven hangen. In 2010 zijn ze naar Veldhuizen verhuist. In Friesland heeft hij een leuke jeugd gehad en is er weggegaan omdat hij er geen perspectief zag.

‘Ik vond het er allemaal te bekrompen. In het westen zijn de mensen opener en vooruitstrevender; in Friesland kijkt men veel meer de kat uit de boom en ik heb altijd gedacht als ik hier blijf word ik net als zij en dat wil ik niet’ vertelt Jurjan.

Waarom hebben jullie voor Veldhuizen gekozen? Nou dat is bij toeval zo gekomen. We kregen een briefje in de bus van iemand die woningruil wilde en daar hebben we op gereageerd. We hebben het hier erg naar ons zin; Veldhuizen is heel centraal gelegen, we hebben alles binnen handbereik en we hebben hele leuke buren. Onze buurvrouw is alleen en ze komt regelmatig bij ons eten. Onze andere buren komen uit Irak en iets verderop woont ook een Filipijnse dame. Dit is erg leuk voor mijn vrouw! Ze heeft hier best wel veel vriendinnen, ik ken daar de mannen dan weer van en zo kunnen we elkaars ervaringen delen.

In 2008 heeft hij zijn vrouw ontmoet en samen hebben ze een dochter. Ze zijn in 2011 in de Pijler getrouwd. Jurjan vertelt ‘Dat kon toen nog, in de keuken werd eten gemaakt en Adil stond achter de bar, helaas is dat nu geen optie meer’. Hoe toevallig is het dat hij nu in dezelfde Pijler mensen helpt op de digitale bruisplek. Door zijn Gilles de la Tourette lukt het niet meer om te werken. Het werken veroorzaakt teveel druk en dan wordt het nog erger….

nu hij zijn eigen leven kan indelen gaat het veel beter. Gelukkig komt hij op deze manier toch onder de mensen en kan hij andere mensen helpen. Jurjan geeft aan dat, ook al is het ‘vrijwilligers’ werk, je toch een commitment aangaat en daardoor verplichtingen hebt.

We kennen Jurjan als altijd vrolijk, in voor een praatje en een lolletje. mensen vinden het fijn als hij er is. Jurjan vertelt dat er vaak vooroordelen zijn over Gilles de la Tourette en dat is heel jammer. Mensen hebben sowieso vaak vooroordelen maar, als je meer gaat kijken naar de achtergrond van iemand, je heel anders naar de ander kijkt. Hoe vaak gebeurt het niet dat je iemand met een hoofddoek ziet en daar al een oordeel over hebt, terwijl je nadat je iemand een paar keer gesproken hebt vaak een hele andere mening bent toegedaan. Je hebt het dan meer over het karakter dan over een cultuur;  dat sommige mensen soms heel vervelend zijn heeft niets met cultuur te maken maar met opvoeding en dat is een groot verschil. Het is belangrijk om dergelijke zaken van meerdere kanten te bekijken. Niet iedereen kan dat; mensen zijn vaak bevooroordeeld en dan sluit je je af voor andere mensen. Je hebt al een mening terwijl je eigenlijk niet weet wie er achter zit en dat is niet goed. Als je meer naar de persoonlijkheid en de achtergrond van mensen kijkt kunnen we allemaal wél samenleven, daar gaat het toch om? Dat is wat Jurjan graag aan de wijk wil meegeven en dat sluit precies aan bij dit project “inzicht krijgen in andere mensen”.