Gaytri Mohan

Gaytri komt uit het dorp Meerzorg aan de andere kant van de Paramariborivier in Suriname. Volgens haar Hindoestaanse traditie is ze op haar 18e uitgehuwelijkt. Met haar kersverse echtgenoot is ze na haar huwelijk 36 jaar geleden naar Nederland gekomen, waar ze samen twee dochters kregen.

Hun eerste woning was op de Cremerstraat, hartje Utrecht. Sinds 2000 wonen ze in Veldhuizen. Het was niet makkelijk om deze woning te krijgen want de gemeente wilde de straat ‘wit’ houden…. Gelukkig is het toch gelukt de woning te krijgen en nu zitten ze op hun plek.

Suriname is wel meegekomen in de vorm van een hele grote veranda in de tuin, want zeker in de zomermaanden leven ze net als in Suriname heerlijk buiten.

Gaytri is een gelovige hindoe maar naar de tempel gaan doet ze niet. Iedere ochtend zegt ze haar mantra en steekt ze een wierookstokje aan; dat is haar manier van het belijden van haar geloof. Daarnaast worden alle Surinaamse hindoe feesten gevierd zoals Divali het lichtjesfeest en de color run, het lentefeest.

In Suriname wonen 11 verschillende culturen (o.a. chinezen, creolen, hindoes, joden en moslims) vreedzaam naast elkaar. Allemaal hebben ze hun eigen taal en gebruiken. Heel bijzonder is dat Gaytri wel Hindoe spreekt, maar zodra ze in Suriname is spreekt ze Creools, iets wat haar in Nederland niet lukt. Er is geen onderlinge discriminatie, maar toch zijn gemengde huwelijke taboe.

In de Surinaamse cultuur zijn ouderen en familie heel belangrijk. Er wordt vaak met elkaar gegeten waarbij de mannen eerst eten en vervolgens mogen de de vrouwen aanschuiven.
Op de vraag wat ze aan de wijk zou willen meegeven antwoordt Gaytri ‘de Surinaamse keuken en vriendschap’.

In Suriname groet iedereen elkaar, er is niemand die zijn hoofd afdraait, iets wat in Nederland helaas wel gebeurt. Van huis uit heeft Gaytri meegekregen om naar het karakter van de mens te kijken en niet naar de komaf. Gaytri heeft heel veel contacten in de wijk; dit komt vooral omdat ze vaak met de kleinkinderen op pad is en makkelijk met mensen een praatje maakt. Een ander verschil is dat ze het leuk vindt om mensen uit te nodigen en gezellig samen te eten. Andersom gebeurt het jammer genoeg niet vaak. Dit is iets wat niet in de Nederlander zit en dat vindt ze jammer.
Wat ze graag voor de wijk wil doen is bijeenkomsten organiseren waardoor mensen bij elkaar komen, met elkaar praten en eten.

De kracht van de wijk is volgens Gaytri de rust en de vrijheid die ze hebben. Ze wil dan ook niet terug naar de stad, want haar leven is al druk genoeg: ze past overdag op haar drie kleinkinderen en ’s avonds werkt ze bij PostNl. Hier in Veldhuizen kan ze tot rust komen en heerlijk naar buiten gaan met haar kleinkinderen. Ze geniet volop van de wijk!